Boris de Klerk - Spielplatz
(nl)
Boris de Klerk benadert een ruimte als componist. Centraal in zijn werk staat het benaderen van een ruimte als componist. Hij vertrekt vanuit het idee dat er nooit stilte is en dat klank niet los te begrijpen is van de plek waarin die klinkt. Een airco, voetstappen, een stem of het zachte brommen van een dimmer staan voor hem niet lager in de hiërarchie dan een instrument. Vaak zijn het die bijna afwezige geluiden die een ruimte karakter geven. In plaats van het visuele te laten leiden, probeert hij een publiek een werkelijkheid in te trekken waarin luisteren vóór het zien komt.
Boris de Klerk maakt performances, muziek, installaties en decor. De rode draad door al deze media heen is altijd geluid, improvisatie en technologie. Veel kunst die zich tot technologie verhoudt, zoekt de ervaring nadrukkelijk in nieuwe interfaces, virtuele werkelijkheden of schermen. Zijn interesse ligt juist bij wat er gebeurt nadat technologie gewoon is geworden. Hij werkt met systemen die hun nieuwigheid verloren hebben: tl-verlichting, dimmers, microfoons, speakers, elektrische bekabeling en software die vooral bedoeld is om op de achtergrond te functioneren. Hij probeert die ogenschijnlijk neutrale infrastructuur weer vreemd te maken. Niet door het digitale af te wijzen, maar door het terug te brengen naar zijn materiële voorwaarden: stroom, trilling, licht, warmte, ruis, vertraging en de fysieke aanwezigheid van een publiek in een gedeelde ruimte.
(en)
Boris de Klerk approaches a space as a composer. Central to his work is the act of approaching a space from a composer's perspective. He starts from the premise that silence never truly exists and that sound cannot be understood in isolation from the place where it resonates. To him, the sound of air conditioning, footsteps, a voice, or the soft hum of a dimmer switch ranks no lower in the hierarchy than a musical instrument. It is often these barely perceptible sounds that give a space its character. Rather than letting the visual take the lead, he seeks to draw the audience into a reality where listening comes before seeing.
Boris de Klerk creates performances, music, installations, and set designs. Sound, improvisation, and technology form the common thread running through all these media. Much art that engages with technology explicitly seeks to create experiences through new interfaces, virtual realities, or screens. His interest, however, lies in what happens once technology has become commonplace. He works with systems that have lost their novelty: fluorescent lighting, dimmers, microphones, speakers, electrical wiring, and software designed primarily to operate in the background. He seeks to render this seemingly neutral infrastructure strange again—not by rejecting the digital, but by returning it to its material fundamentals: electricity, vibration, light, heat, noise, latency, and the physical presence of an audience in a shared space.